Dodaj do Ulubionych      Ustaw jako stronę startową      Strona Główna      De Rauw-Sablon      Kontakt
Choroby gołębi
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby
choroby

Powrót do menu

CENTRUM HODOWLANE prezentuje


Zakażenie adenowirusowe typ II

Pierwszy opis tej nowej choroby gołębi podali Herdt i wsp. w 1995 roku. Sama choroba pojawiła się w październiku 1992 roku w stadzie belgijskich gołębi pocztowych i charakteryzowała się nagłymi upadkami ptaków, niezależnie od wieku. O tego czasu choroba rozprzestrzeniła się w wielu krajach europejskich. Kliniczne objawy chorobowe są bardzo słabo wyrażone, niekiedy obserwowano jedynie żółtawy, płynny kał i zwracanie z wola. Zakażone ptaki padają najczęściej w ciągu 24 godz., a żaden z gołębi wykazujących objawy kliniczne nie przeżył dłużej niż 48 godz. Podejmowane leczenie za pomocą różnych środków przeciwbakteryjnych ( antybiotyków) nie ma żadnego wpływu na przebieg infekcji. Śmiertelność w zaatakowanym stadzie wynosi średnio 30 %, choć niekiedy sięga 100 %. Chorobą często występuje w Belgii stanowiąc około 15 % wszystkich przypadków diagnozowanych w specjalistycznym Ambulatorium Instytutu Chorób Ptaków Uniwersytetu w Gent. Jest interesujące, że w przypadkach chorobowych stwierdzonych w Belgii, 45 % padłych z powodu adenowirozy typu II gołębi było samcami natomiast 55 % samicami. Jak dotychczas opisano, że choroba może występować u gołębi w wieku od 10 dni do 6 lat. Całościowa analiza przypadków choroby dokonana w Belgii przez Herdt'a i wsp. wykazała, że w 60 % stad choroba rozpoczęła się od jednej grupy wiekowej oraz, że w 7 % przypadków objęła wszystkie grupy wiekowe danego stada. Jest bardzo charakterystyczne dla tej choroby, że pozostałe gołębie w stadzie nie wykazywały żadnych klinicznych objawów chorobowych. Czasami hodowcy obserwowali, że jeśli młode po padłych rodzinach samodzielnie.

Pobierały pokarm lub były karmione przez inne gołębie to rozwijały się one zupełnie normalnie. Zwykle choroba trwa w stadzie przez okres około 6 tygodni. Nie stwierdzono, aby na występowanie tej choroby miały wpływ czynniki stresotwórcze jak pierzenie czy udział w wystawach. Nie stwierdzono również wpływu pory roku na występowanie tej jednostki chorobowej .
Podczas badania sekcyjnego gołębi padłych z powodu zakażenia adenowirusami typ II można stwierdzić wyraźne zmiany anatomopatologiczne w wątrobie.
Narząd ten jest obrzęknięty, żółtawo zabarwiony, blady. Nie obserwuje się, w odróżnieniu od adenowirusowego zapalenia wątroby typ I, zmian zapalnych w jelitach.
Badanie histopatologiczne wykazuje natomiast obecność I nowych eozynofi1nych lub amfofi1nych ciałek wtrętowych w jądrach hepatocytów. Charakterystyczną cechą jest bardzo intensywna ogniskowa lub rozlana martwica miąższu wątroby. W diagnozie różnicowej zakażeń adenowirusowych typ II u gołębi lekarz weterynarii winien uwzględnić: zatrucie, streptokokozę, salmonellozę, kolibakteriozę, paramyksowirozę. W zasadzie w warunkach krajowych najbardziej dostępną metodą pozwalającą na wykrycie zakażenia adenowirusami jest badanie histopatologiczne.
Do badania, w specjalistycznej placówce diagnostycznej, powinny być nadesłane całe zwłoki - świeżo padłych gołębi. Im krótszy jest czas od zejścia do pobrania prób tym badanie jest łatwiejsze do wykonania I interpretacja wyników pewniejsza. W przypadku trudności 'I. przysłaniem materiału, lekarz weterynarii może łatwo pobrać próbki do specjalnych płynów utrwalających. Tak przygotowane próbki mogą być przechowane przez dłuższy czas. Wynik badania histopatologicznego uzyskuje się po kilkunastu dniach.
Alarmujący wzrost liczby przypadków wtrętowego zapalenia wątroby u gołębi w wielu krajach spowodował, że podjęto badania nad opracowaniem szczepionki w celu zapobiegania tej chorobie. Jak dotychczas prace te nie wyszły poza etap badań laboratoryjnych i wciąż brak jest specyficznych szczepionek przeciwko adenowirusom gołębi.
Z ustnych informacji uzyskanych przez autora od specjalistów z Holandii wynika, że niektórzy lekarze weterynarii w tym kraju używają do szczepienia przeciwko zakażeniom adenowirusowym u gołębi zabitej szczepionki kurzej przeciwko EDS'76 o nazwie Nobilis EDS'76. Brak jest jednak szczegółowych danych potwierdzających celowość takiego postępowania.
Brak jest również specyficznego leczenia tej choroby. Przy podejrzeniu wtórnych powikłań bakteryjnych stosuje się przez 5 kolejnych dni mieszankę: Kosulvit - 2 g na 1 litr wody; Trichonidazol - 1,5 g na l litr wody, Glucovit - 2 mI preparatu na l litr wody. Przy braku popra konieczne jest określanie wrażliwości bakterii i leczenie zgodne z wskazaniem antybiotykogramu. W stadach, w których wystąpił zakażenie adenowirusowe typ I konieczne jest leczenie zakażeń i inwazji towarzyszących (rzęsistki, robaki, pasożyty zewnętrzne itp.). Należy dążyć do minimalizowania skutków zakażenia i podniesienia odporności stosując:
- preparaty zawierające elektrolity (Elisol, Mineral TS, Duphalyte, Effydral, Natural Elektrolit);
- preparaty osłaniające przewód pokarmowy (Protexin Nutriein,

StuImisan, węgiel, napar z rumianku);
- preparaty wielowitaminowe (Aminovitamin, Dolfos DG);
- immunostymulatory (Lewamizol, wyciąg z jeżówki);
- preparaty osłaniające miąższ wątroby (Hepavit, Ascorequil,

Sodiazot, Floratonyl, Aniron, Sylimarol);
- preparaty zasiedlające (Liviferm, Protexin soluble).

Należy również pamiętać o niszczeniu zarazka w środowisku poprzez stosowanie preparatów odkażających (Pollena Jod, Virkon, Virocid).

W stadach, w których wystąpiło zakażenie adenowirusowe typ II konieczne jest również leczenie zakażeń i inwazji towarzyszących (rzęsistki, robaki, pasożyty zewnętrzne itp.). W przyjętym w takim stadzie programie leczniczym stosuje się między innymi:
- preparaty osłaniające miąższ wątroby (Hepavit, Ascorequil, Sodiazot,

Floratonyl,Aniron, Sylimarol);
- preparaty wielowitaminowe (Aminovitamin, Dolfos DG);
- immunostymulatory (Lewamizol, wyciąg z jeżówki);
- preparaty zasiedlające (Liviferm, Protexin soluble).

Należy również pamiętać o niszczeniu zarazka w środowisku poprzez stosowanie preparatów odkażających (Pollena Jod, Virkon, Virocid). Hodowcy, którzy chcą ustrzec swoje gołębniki przed zakażeniami adenowirusowymi powinni przestrzegać zasady higieny weterynaryjnej, zwracając szczególną uwagę na to, aby:

Nie włączać do stada gołębi niewiadomego pochodzenia;

Przed włączeniem gołębia do stada poddać go przynajmniej 4 tygodniowej kwarantannie;

Unikać wszystkich czynników upośledzających sprawność układu odpornościowego gołębi (zatrucia, stres środowiskowy, leki immunosupresyjne);

Regularnie szczepić gołębie przeciwko chorobom zakaźnym (paramyksowiroza, ospa, salmonelloza);